Vrijheid

Afgelopen weekend was ik met de familie van mijn vriend naar de voorstelling 40-45 . Een oom van mijn vriend vierde die dag zijn 80e verjaardag.We gingen er met de hele familie per touringcar heen en onderweg vertelde Bas zoals de oom heet, hoe hij tot de uitnodiging was gekomen.Hij is 9 maanden na de bevrijding geboren en vertelde dat hij eigenlijk niets wist over hoe zijn ouders de oorlog hadden beleefd.Net als in zoveel families werd er niet over gesproken. Net als mijn eigen opa zouden zijn ouders in het verzet hebben gezeten maar net als in mijn eigen familie is er niets over bekend.

Mede door de huidige onrust in de wereld met leiders zoals Trump en Poetin, de oorlog in Oekraïne die nu al 4 jaar duurt, was dit voor Bas reden genoeg om onze vrijheid, die voor hem al 80jaar duurt, te vieren door ons deze voorstelling met ervoor een diner aan te bieden.

De voorstelling vindt plaats in de Midden Holland Hallen in Barneveld.Het was indrukwekkend vond ik.Alhoewel ik niet zo van musicals houd, was de hele decoropbouw  die steeds wisselde prachtig. Het verhaal speelt zich af in het Rotterdam van 40 tot 45.Het begon met een scène die plaats vond in Plaswijckpark, wat nog altijd bestaat en waar ik vaak ben geweest met kinderen en kleinkinderen. 

Het verhaal ging vooral over 2 broers die recht tegenover elkaar kwamen te staan in de oorlog.De een sloot zich aan bij de NSB,kwam te werken in kamp Westerbork. De ander ging in het verzet en hielp zijn Joodse vriendin onderduiken.We zagen de dilemma's,  de bombardementen van Rotterdam, de razzia's, de deportaties van Joden.

Heel knap gemaakt allemaal, compleet met vliegtuig, jeeps, een trein enz. De belichting erg mooi.

Fotograferen mocht niet, heb ik dus ook niet gedaan.Slechts eentje van het slot van de voorstelling......

Na twee en een half uur was de voorstelling ten einde en gingen we per touringcar weer terug naar het huis van Bas.

Daar aangekomen kregen we allemaal een fles bubbels om thuis nog eens te proosten op het leven en onze vrijheid.

Ik vond het heel bijzonder dat iemand op deze manier zijn verjaardag viert en voelde me vereerd daar aan deel te nemen.

Dus eigenlijk zou ik net als Bas willen zeggen dat we onze vrijheid moeten koesteren en ons elke dag  zouden moeten realiseren dat het op een dag ook zomaar anders kan zijn.Net zoals onze grootouders mee maakten en op zoveel plekken in de wereld ook zomaar opeens alles anders werd. In Oekraïne,  relatief dichtbij ons, woedt nu 4 jaar een oorlog die maar nooit lijkt te stoppen ......

Mijn levensmotto Carpe Diem sluit hier mooi bij aan.