Kleine wereld [ Mini 9]

- maart 11, 2026

Het is toch wel uitdagend iedere week iets te vinden om te schrijven over MiniMomenten

Toch is het wel weer gelukt denk ik.

Afgelopen weekend was ik vroeg wakker, terwijl vriend nog onder zeil was. Ik kon de slaap niet meer vatten dus ik dacht ik ga eruit en ik ga met mijn camera op zoek naar ooievaars.

Beneden gekomen bleek het erg mistig maar ik ging er toch op uit.Ik heb er al weer verschillende ooievaars gezien, bezig op nesten of ergens in een weiland. Op de plek waar ik altijd langs rijd, ving ik bot. Geen ooievaar te zien. Toen terug naar de Lek waar mijn vriend me had gewezen op een ooievaarsnest in een boom in de uiterwaarden. Ook zijn er 2 reigernesten in 2 bomen er naast.

Maar daar, langs het water, zat het potdicht. Een hele kleine MINI wereld en ik kon zelfs de bomen met de nesten niet zien. Wel hoorde ik allerlei geluiden van verschillende vogels. Beetje magisch en mysterieus.Ik ging op een bankje zitten en genoot ervan.

Onder al die geluiden hoorde ik achter mij ineens een geklepper. Ooievaar!!

Ik weet niet wie er meer schrok, de ooievaar of ik! Daar stond hij op 50 meter afstand. Maar meteen vloog hij weg en pas toen zag ik waarheen, een nest naast de boerderij waar ik voor stond.

Het was echt jammer van de mist maar als ik aankomend weekend weer in Schoonhoven ben, ga ik zeker terug.

De ooievaar trok zich toch niet al teveel van mij aan en landde nogmaals vlakbij om vervolgens een tak mee naar het nest te nemen. MINI ooievaars komen er aan.....

Even een shotje tussendoor, ook altijd leuk

Ook andere watervogels zijn al druk met elkaar het hof maken of met de concurrent ruzie te maken.. Bij een water een stuk verder onder aan de dijk was het een kabaal van jewelste. Twee ganzen hadden het voorzien op het zelfde meisje denk ik. Het zal niet lang duren voordat daar ook weer kleine MINI gansjes zwemmen.

Het watertje ligt buiten het gehuchtje Willige Langerak. Ik was er vorig jaar in een natuurmuseum samen met mijn kleindochters, de Wielewaal.De blog die er destijds over schreef was nog bij Wordpress en omdat ik die heb gestopt, kan ik er niet naar linken.

Terwijl ik daar liep las ik op een bord dat het watertje waar ik bij liep, ontstaan was door een dijkdoorbraak in 1595. Het wordt een waaikuil genoemd en ook wel een wiel of een waal. Het natuurmuseum de Wielewaal dankt zijn naam dus aan dit watertje.

Ik heb wel eerder geschreven dat ik behalve op de man die hier woont ook verliefd ben geworden op de omgeving. Het is zo prachtig. Mijn moeder zei dat ik dat echt van zowel mijn vader als mijn opa heb, dat genieten van die natuur.